Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2012

Μιχάλης Κουμελάκης " Ηδονοβλεψίας "

Ο Μιχάλης  Κουμελάκης   γεννήθηκε   στο  Ηράκλειο  της Κρήτης  και  σπούδασε   Αεροναυπηγική   στο  MIT  . Ζει  πλέον μόνιμα  στις  Ηνωμένες  Πολιτείες  Αμερικής  όπου  και  εργάζεται . Λάτρης  του  Ελύτη  και   του  Λορέντζου  Μαβίλη  , γράφει  μία  ποίηση  λυρική , γεμάτη από  τρυφερότητα  και  νοσταλγία  . Ελεγειακές  εικόνες  εναλλάσσονται  με  αισιόδοξες  ενοράσεις  και  αισθαντικές  εξομολογήσεις  . Η πρώτη του συλλογή τιτλοφορείται  " Καρποφορίες"  από  όπου και το ποίημα που  ακολουθεί 

Ηδονοβλεψίας

Μ'αρέσουν  τα κτήρια στο βάθος φιλιούνται
κολλάνε τα μπαλκόνια τους τρυφερά
γλάστρες με γλάστρες
μικρές  τουλίπες  γεμάτες  περιέργεια
γλιστράν  απέναντι  στη μισάνοιχτη κουρτίνα
στο  μισό  γυμνό   που φέγγει
και τινάζει   αχτίδες  προς κάθε κατεύθυνση
Μ'αρέσει να διψούν οι τουλίπες
να  τεντώνουν αχόρταγα  τον κλειστό τους
παράδεισο
να τον ανοίγουν σε μια κόλαση ήλιου
ύστερα γαλαζοπράσινες  ρίγες νερό
ύστερα φαγωμένο  ξύλο της βάρκας
μέδουσες σαν το φώσφορο  σε σκοτεινό βυθό
λιασμένα κόκαλα  σουπιάς
σε μιαν ερημική ακτή  ονείρων
δρόμοι  μέσα  σε γραμμές  από παλάμες
χωρίς αρχή  χωρίς χέρια
κρυμμένος πίσω από  θάμνους
να  παρακολουθώ  σκηνές  αισθαντικές
   

Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2012

Κώστας Τσιαχρής "Απολείπειν ο λυγμός Μενέλαον"




Απολείπειν  ο λυγμός  Μενέλαον

Κάθομαι  στο  πιο  βαθύ  φωνήεν
που  πήρα με χρησμό  απ'το στόμα της
Θα κοιμάται  βουερά
πάνω   σ' εκείνο  το  γιομάτο  νύχτες χρώμα   Του
ξεκοκαλίζοντας  νοστιμιές  από  αίμα και σάλιο
Πλησιάζει   θάλασσα  Μενέλαε
μη δείξεις  δροσιά
μη δείξεις  ίχνος αλάτι
κάτι ξέρεις από  παραπλάνηση
ολόκληρα  χρόνια πλάι  σε μιαν  ομορφιά
παγωμένη  και  φαγωμένη και  δύσβατη
να τραβάς  κουπί
στα καλά καθούμενα
για να της βάλεις  ψυχή
Θα   σφυρίζει   στα  τείχη  αδιάφορα
κι από κάτω παλικάρια
θα πληρώνουν  με βγαλμένα δόντια
με  σκισμένα στήθη τον μύθο της
Πλησιάζει  θάλασσα  Μενέλαε
κάνε πως χάλασαν τα πανιά
κάνε  πως  το κατάστρωμα το ξέκαναν
τ' από μέσα  μποφόρ
ο  μεγάλος  αέρας
που  κάθε  βράδυ  σαν  ησυχάζεις
σε περικυκλώνει  αλύπητα

  

Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2012

Κώστας Τσιαχρής Κριτική στη "Σιωπή της Σίβας " του Ζήση Αϊναλή

Αναδημοσίευση   από  την  εφημερίδα   ΤΟ  ΒΗΜΑ

    Δημιουργός που βιώνει απόλυτα τον παλμό της εποχής του, ο Ζήσης Αϊναλής ακολουθεί έναν καινούργιο δρόμο, όσον αφορά την ελληνική πραγματικότητα, στη δημοσίευση της ποιητικής δημιουργίας, παρακάμπτοντας τους εκδοτικούς οίκους και τους άλλους διαμεσολαβητές, και προσφέροντας ο ίδιος τη δουλειά του μέσω του διαδικτύου και του ηλεκτρονικού λογοτεχνικού περιοδικού ΒΑΚΧΙΚΟΝ.
      Αν και έχουν προηγηθεί κι άλλες παρόμοιες προσπάθειες, η συγκεκριμένη ηλεκτρονική έκδοση, γέννημα ενός από τους καλύτερους νέους Έλληνες ποιητές και κριτικούς της λογοτεχνίας, καταγγέλλει συνειδητά και μεγαλόφωνα τη χειραγώγηση και την οικονομική εκμετάλλευση της τέχνης από τους διαθέτοντες τα μέσα για τη δημοσιοποίηση και την προώθησή της, και προτείνει ως διέξοδο την απευθείας επαφή του δημιουργού με το κοινό μέσα από την αξιοποίηση των ηλεκτρονικών μέσων πληροφόρησης, χωρίς φυσικά να παραγνωρίζει και τις αρνητικές όψεις του εγχειρήματος [απουσία μηχανισμών προβολής, δωρεάν διάθεση του έργου, αναγνωστικό κοινό που αντιμετωπίζει ακόμη με δυσπιστία εγχειρήματα αυτού του είδους].Παρά τις δυσκολίες αυτές ο Ζήσης Αϊναλής, όντας αντισυμβατική καλλιτεχνική φιγούρα, τολμά, και η δουλειά του είναι από εκείνες που επιβεβαιώνουν το φανέρωμα μιας νέας ποιητικής γενιάς, της οποίας χαρακτηριστικά είναι η εσωτερικότητα, η αναζήτηση ενός προσανατολισμού μέσα σε μία απόλυτη ιδεολογική σύγχυση, η αγωνία για την εύρεση μιας διεξόδου, η αναγωγή του καθημερινού βιώματος σε αισθητικό γεγονός, η απενοχοποίηση του χυδαίου, η πλήρης απελευθέρωση των εκφραστικών τρόπων ή και η αναδιάταξη εκείνων της παραδοσιακής στιχουργίας ώστε να ανταποκρίνονται στις αλλαγές των καιρών, οι επιδράσεις από ποικίλα λογοτεχνικά ρεύματα που εμφανίστηκαν στο πρόσφατο παρελθόν, και η δημιουργική συγχώνευσή τους. Το μυστικό ωστόσο που κάνει την ποίηση του Αϊναλή ιδιαίτερη, είναι ότι παρακολουθεί την άνδρωση αυτής της γενιάς κατά κάποιο τρόπο απ' έξω, χαράσσοντας με τους δικούς του όρους το λογοτεχνικό του στίγμα και δημιουργώντας μία ποίηση εγκεφαλική, απαιτητική και την ίδια στιγμή χειμαρρώδη, κατάστικτη από υπαρξιακές, μεταφυσικές και πολιτικές αναφορές. Ο ίδιος άλλωστε δηλώνει χαρακτηριστικά: «Κάθε καλλιτεχνικό έργο, μόνο και μόνο εξαιτίας της δημοσιοποίησής του, της κάθετης παρέμβασής του στο χωροχρονικό γίγνεσθαι, αποτελεί μια πράξη πολιτική».
    Η «Σιωπή της Σίβας» είναι το τρίτο σκαλί σε μία ποιητική ανάβαση που ξεκίνησε το 2006 με τη συλλογή «Ηλεκτρογραφία» και συνεχίστηκε το 2008 με τα «Αποσπάσματα». Πηγή έμπνευσής του ποιητή στη συγκεκριμένη συλλογή στάθηκε το Αιθιοπικό έπος KebraNagast ή άλλως «Η Δόξα των Βασιλέων», κείμενο τουλάχιστον 700 ετών, που αφηγείται τη συνάντηση της Μακέδα, βασίλισσας του Σαβά και του Σολομώντα, τη γέννηση του Μενελίκ, καρπού του έρωτα των δύο παραπάνω προσώπων, τη μεταφορά της «κιβωτού της Διαθήκης» από τον Μενελίκ στην Αιθιοπία [ με αποτέλεσμα ο Σολομώντας να χάσει την κιβωτό αλλά και τη θεϊκή εύνοια που τη συνόδευε ],αλλά και τον τρόπο με τον οποίο οι Αιθίοπες έπαψαν να πιστεύουν στον ήλιο, στη σελήνη και στ' αστέρια, και ασπάστηκαν τη λατρεία του Θεού των Ισραηλιτών. Όλα τα παραπάνω συνιστούν κατά έναν τρόπο τη θεματική ραχοκοκαλιά της συλλογής, καθώς ο ποιητής, αξιοποιώντας διακριτικά την ιστορική μέθοδο του Έλιοτ, συμφύρει το παρελθόν και το παρόν σε μια αξεδιάλυτη ενότητα, ξεκινώντας από το δράμα του Σολομώντα και φτάνοντας μέχρι την παλαιστινιακή Χεβρώνα των ημερών μας. Ο αναγνώστης ωστόσο έχει τη διαρκή εντύπωση πως όλα συμβαίνουν τώρα ή θα συμβούν στο μέλλον, κι αυτή είναι η επιτυχία του ποιητή, η ικανότητά του δηλαδή να αποφεύγει τη γραφικότητα μιας ποιητικής ιστορικής αναπαράστασης και να φέρνει το μακρινό παρελθόν στα μέτρα του παρόντος, μέσα από τις εξομολογήσεις και τις συναισθηματικές εκσπερματώσεις του ποιητικού υποκειμένου του, του Σολομώντα.
     Σε όλο το έργο είναι πρόδηλες οι επιδράσεις από το κίνημα του ρομαντισμού: το συγκινησιακό και το υπερβολικό, το παράδοξο και το μυστηριώδες, η διάχυτη μελαγχολία, το ασαφές και το συγκεχυμένο, ο έντονος εγωκεντρισμός, το πλούσιο λεξιλόγιο, ο ζωηρός ρυθμός. Ο Αϊναλής ωστόσο χαράσσει πάνω σε νέες γραμμές τα θεωρητικά γνωρίσματα του ρομαντισμού, υποτάσσοντας τον εκφραστικό παρορμητισμό σε μία περισσότερο αφηγηματική φόρμα, εμπλουτισμένη με στοιχεία σουρεαλιστικά [εγώ σ' /έβλεπα να βαδίζεις στα κύματ' ατάραχη το στήθος /χαμαιλέοντα το άσπρο του αφρού των και πέφταν τα /δόντια από το στόμα μου σαν όξινη βροχή στην /περιφέρεια των βημάτων σου], εξπρεσιονιστικά [ξερνώντας στα διαστήματα τον θλιβερό εαυτό μου/ τα σπλάχνα μου τους πνεύμονες τη σπλήνα τους νεφρούς μου/ οδοκαθαριστές σαρώνοντας στις ράγες το εγώ μου] ή και ντανταιστικά [καραδοκώντας χάραμα πώς να τρυπώσω κόσμο/να τρέχοντας να κλαίγοντας ημικρανία στα μάτια/θολό το βλέμμα υδαρή που ψάχνοντας στον κόσμο/κάτω από αποβάθρες γέφυρες όνειρα γόνιμα πουλιά]. Ακόμη και ψήγματα από το δημοτικό τραγούδι [έπεσα δυο φορές να κοιμηθώ και τρεις να εκσπερματώσω] ή και έργα της αμερικανικής beat λογοτεχνικής γενιάς, όπως το "Howling" του Ginsberg[εγώ που επέζησα ένα χειμώνα θάνατο να κατουρώντας αίμα/ και να γυμνώνοντας τον πούτσο μου τη νύχτα στις κυρίες] μπορεί να ανιχνεύσει κανείς.
     Το αφηγηματικό στοιχείο δεσπόζει σε ολόκληρη την ποιητική συλλογή, άλλοτε με την παράθεση αποσπασμάτων από το Kebra Nagast και την Παλαιά διαθήκη, άλλοτε με τη μορφή της ποιητικής αφήγησης, κι άλλοτε με την παρουσία αυτούσιων αφηγηματικών μερών. Παράλληλα, η υιοθέτηση ενός Βιβλικού ύφους σε αρκετά σημεία του έργου δημιουργεί μια γέφυρα που ενώνει τη γραφή του ποιητή με εκείνη του «Ash Wednesday» του Έλιοτ ή της «Έγκωμης» του Σεφέρη. Τα ποιήματα της συλλογής δεν έχουν τίτλο, είναι απλώς αριθμημένα από το ένα μέχρι το εννέα, με καταληκτική δέκατη σύνθεση την «Αποκάλυψι Μενελίκ» όπου ο προφητικός και κρυπτογραφικός λόγος του ποιητή βαδίζει κρατώντας το χέρι μιας αδυσώπητης ειρωνείας για την επερχόμενη «εποχή της Μεγάλης Νύχτας».
     Αλλού πάλι ο ποιητής εγκαταλείπει τις συναισθηματικές εκχυμώσεις του ρομαντικού ύφους και υιοθετεί έναν λόγο καθημερινό [Ρε συ πατέρα/ξέρεις κάτι/δεν καταλαβαίνω/γιατί αρνείσαι να πεθάνεις] απογυμνωμένο από κάθε είδος εκφραστικού πειραματισμού, ενδεικτικό της ικανότητάς του να ζευγαρώνει το εξεζητημένο με το λιτό μέσα σε σχήματα αυθεντικής ποιητικής συγκίνησης. Κι ανάμεσα εκεί παραμονεύει η εικόνα του Σολομώντα απομυθοποιημένη, γυμνή από τη λάμψη του χρυσού και της θρησκευτικής παράδοσης. Βαθιά και σχεδόν τραγικά πλασμένη με ξενύχτια, με στύσεις, με ανημέρωτα ένστικτα, αποτελεί την κύρια φωνή σε όλη τη σύνθεση, την κατευθυντήρια γραμμή της ανέλιξης του ποιητικού λόγου, σε σημείο μάλιστα που σχεδόν το σύνολο του έργου να μοιάζει με το μονόλογο ενός δραματικού ήρωα. Άλλωστε η απόσταση ανάμεσα στη δομή της σύνθεσης του Αϊναλή και στην αντίστοιχη της κλασικής τραγωδίας δεν είναι και πολύ μεγάλη: το λυρικό και το αφηγηματικό στοιχείο, η τραγική φιγούρα, η δέση και η λύση κάνουν τη «Σιωπή της Σίβας» να γονιμοποιείται με το σπόρι του θεατρικού λόγου και να τίκτει θαυμάσιους καρπούς. Όσον αφορά τέλος τους εκφραστικούς τρόπους, ο Ζήσης Αϊναλής επιλέγει έναν σχεδόν αντισυμβατικό τρόπο γραφής, ανατρέποντας τους συντακτικούς κανόνες και προχωρώντας σε μία προσωπική συντακτική ορθογραφία, παραγωγό πολλές φορές αλλόκοτων σε πρώτη επαφή νοηματικών συνόλων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της ιδιομορφίας αποτελεί η χρήση της μετοχής στη θέση της υποτακτικής [ένα χειμώνα θάνατο να φτύνοντας το αίμα/και να γυμνώνοντας τα λόγια μου κουκούτσια μες το στόμα/ να φτύνοντας τα δόντια σάλια να καρφώνοντας/τέσσερις τοίχους φυλακή το θάνατο στο στήθος].
     Αν μου αρέσει για ένα πράγμα ο Αϊναλής, είναι γιατί διαβάζοντάς τον δεν έχω την εντύπωση ότι διαβάζω ταυτόχρονα και άλλους εκατό ποιητές αυτής της γενιάς. Κατορθώνει, πράγμα εξαιρετικά δύσκολο σε μια ισοπεδωτική εποχή, να επινοήσει τα δικά του εργαλεία για το σμίλεμα της σκληρής πέτρας που λέγεται ποίηση. Το δημιούργημά του μπορεί σε κάποιους να δίνει την εντύπωση του ελιτίστικου ή και του εξεζητημένου, να φαντάζει δύσκολο στην προσέγγισή του, να απαιτεί για την ερμηνεία του την εμβάθυνση στο υπερκείμενο, να ξενίζει με τις εκφραστικές ακροβασίες του, να απέχει από το δόγμα της εποχής «όσο λιτότερο τόσο ουσιαστικότερο». Είναι όμως αληθινό και η αλήθεια συχνά απαιτεί περισσότερες από μία θέσεις παρατήρησης των πραγμάτων. Είναι αποκαλυπτικό, γιατί τολμά να κάνει ανασκαφές στους αρχαιολογικούς χώρους της ανθρώπινης ψυχής και να ψαχουλέψει τόσο τα φωτεινά όσο και τα σκοτεινά συστατικά της. Είναι δηλωτικό της βαθιάς μόρφωσης και της εντρύφησης του ποιητή πάνω στα σπουδαία λογοτεχνικά και καλλιτεχνικά κινήματα που έθρεψαν το σώμα της ποίησης του αιώνα μας. Είναι τέλος, όπως ειπώθηκε και πριν, ένα δημιούργημα πολιτικό, μια αγωνιώδης περιήγηση στους θαλάμους ενός ισχυρού μικρόκοσμου που διαπιστώνει με απόγνωση το βαθμιαίο ξεθώριασμα της λάμψης του.
Κώστας Τσιαχρής Αύγουστος 2012

Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2012

Αργύρης Παλούκας Η Κυριακή είναι ένα φρούτο....


Από  τις  σημαντικότερες  παρουσίες  στη  νεότερη  ελληνική ποίηση ,ο  Αργύρης  Παλούκας , γεννημένος  στην  Ερμιόνη  της  Αργολίδας  το 1975 , τιμήθηκε  πρόσφατα  με  το  1ο   βραβείο  καλύτερου  νέου  ποιητή   στο  32ο  Συμπόσιο  Ποίησης για  την  ποιητική του συλλογή" Θέλω το  σώμα  μου  πίσω" . Έχει  εκδόσει   ακόμη δύο συλλογές  [Το  ξέφτι , Το αλάτι πίσω από τ' αυτί] .Είναι   απόφοιτος  του  τμήματος  Θεατρολογίας  του πανεπιστημίου  της  Αθήνας  . Η  ποίησή  του   χαμηλόφωνη  και   λιτή , εστιάζει   στον άνθρωπο και  στα συναισθήματά  του ,τα οποία   συχνά  αποκτούν ζωή και ο ποιητής  συνομιλεί  μαζί  τους . Μέσα  λοιπόν από αυτόν τον εσωτερικό , σχεδόν ψιθυριστό   λόγο , ανασηκώνονται   μεγάλες  συγκινήσεις και   ταυτόχρονα  μεγάλα  ερωτηματικά   για τον χώρο    δίπλα μας  που  προσπερνιέται    με τόση   αδιαφορία  από τον καθένα  μας . Σ'αυτόν τον ασήμαντο , καθημερινό  χώρο   προσδίδει   τις  διαστάσεις  ενός τραγικού μεγαλείου  ο Αργύρης  Παλούκας  και  γι' αυτό η ποίησή του  είναι  τόσο   δυνατή . Παραθέτω ένα  από τα ποιήματα  της  συλλογής  , το οποίο  μου αρέσει   ιδιαίτερα  .Δεν έχει  τίτλο αλλά  το τιτλοφόρησα  αυθαίρετα  με τον πρώτο  στίχο .
                                         


Η  ΚΥΡΙΑΚΗ  ΕΙΝ' ΕΝΑ  ΦΡΟΥΤΟ
που  καθαρίζω κάθε  απόγευμα
Ο θάνατος  τα  βράδια  βγαίνει  στο μπαλκόνι του,
καταβρέχει κι ανάβει  την τηλεόραση.
Ποδόσφαιρο  στη  διαπασών.
Με  την  ψυχή μου μένουμε πια  χωριστά,
στην ίδια  πόλη.
Με καλεί  διαρκώς  στο  τηλέφωνο κλαίγοντας
και  ζητώντας  πίσω τη βροχή  που της  έκλεψαν
-την περιμένει με την  ίδια  λαχτάρα
που τα  παιδιά  περιμένουν τον αέρα
να  σηκώσει  το  χαρταετό τους .
Δεν  ξέρω τι να της πω
και της πηγαίνω μονάχα  νυχτικιές,
λίγο  μαγειρεμένο φαγητό,
μικροπράγματα .








ΙΑΣΩΝ ΦΟΒΟΣ "Διελκυστίνδα"

Κάτω  από το  ψευδώνυμο    Ιάσων  Φόβος   κρύβεται   γνωστός ποιητής  ο οποίος θέλει  με  τον τρόπο  αυτό να  δημιουργήσει  ένα  ποιητικό   alter  ego . Και  εφόσον  επιθυμία  του ποιητή ήταν  να μην αποκαλυφθεί  το αληθινό του όνομα , το  σεβόμαστε  και  προχωρούμε στη  δημοσίευση  του  ποιήματός  του  " Διελκυστίνδα"

Διελκυστίνδα

Τώρα που γίνηκε  το   χέρι  σου 
διελκυστίνδα
να την τραβάει αρρώστια 
και συ ο νοικάρης της αντίπερα όχθης
να υψώνεις το λάβαρο της αντίστασης
τώρα πια 
οι ελπίδες όλες ξεφλουδίστηκαν 
το μόνο που απομένει
να ετοιμάσεις δάφνες και κλωνιές  βαγιών
μια Κυριακή των Βαίων να στρώσεις χάμω
να πατήσει  τα ποδάρια  της η ήττα
και  σα  Μεσσία να την καρπωθείς
γνωρίζοντας  πως στα παιχνίδια 
κι ο χαμένος έχει αξιοπρέπεια 


Αν τότε με το πρώτο  τράβηγμα
βάσταγες την άκρη του σκοινιού
δε θα ταλαντευόσουν στη δοκό ισορροπίας
τόσο επικίνδυνα
Όμως οι χούφτες  σου κυλιόμενες  σκάλες  έγιναν
κι όλα τα πράγματα που κάποτε
έκλεισες μέσα  τους
γλίστρησαν 
σάλπαραν για άλλες  χούφτες 
που δε θα' ταν τόσο  ανοιχτές


Και  τώρα θα μείνεις  πιστός  
στους  νόμους  της  διελκυστίνδας
ποτέ δε θα θαρρέψεις 
να ταράξεις τους κανόνες
Είναι που έγινες μπουκιά απ' αυτούς
κι αδέξιος ηθοποιός 
στο ρόλο νομοθέτη 
κατάντησες  φιγούρα των παρασκηνίων
κομπάρσος
στην  ελεεινή μορφή ενός νομοταγή
παράγραφος εκείνου του νομοσχεδίου
που ορίζει τη ζωή  σου 


Αν όμως όλα τούτα διάλεξες
με τη γνώση
πως οι χαμένοι είναι που  τα παιχνίδια
διακοσμούν  με ενδιαφέρον
κι άρδεψες  την ψυχή σου με την  ήττα
καινούργιους παίκτες 
για να σύρεις  στο παιχνίδι
μη  ζητιανέψεις τη  μετάνοια


Μόνο που πριν αρχίσεις 
θα' πρεπε  να  ξέρεις
πως τ' όνομά  σου σε ηρώο
δε θα γραφεί
ως φόρος τιμής 
για τη διαιώνιση του παιχνιδιού
Μονάχα τη διελκυστίνδα
θα θυμούνται οι άνθρωποι
θανατοπαίχνιδο μεγάλο
και για σένα
τελευταίο 





Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2012

Τόλης Σταυριανός Χέρια τυφλού

Ο  Τόλης  Σταυριανός  είναι   γιατρός   και  εργάζεται   στη  Γερμανία  σε  μεγάλο νοσοκομείο  της  Φρανκφούρτης .Αναγκάστηκε  να  μετακομίσει  στο  εξωτερικό εξαιτίας  της  μεγάλης  οικονομικής  κρίσης .Η  σχέση  του με τη λογοτεχνία  είναι ιδιαίτερα  στενή , καθώς και οι δύο γονείς  του  είναι  φιλόλογοι . Έχει  δημοσιεύσει  άρθρα  του  σε  γερμανικά  περιοδικά  και   εφημερίδες  και  έχει  εκδώσει  την ποιητική συλλογή  "Κουρδισμένα όνειρα   σε παράταξη" . Η  ποίησή  του  έχει  υπαρξιακές  προεκτάσεις  και  μοιάζουν  με  μονολόγους   ενός  παράφρονα  ηθοποιού . Σε  αρκετά  ποιήματα  διακρίνονται  επιδράσεις  από τον Μπέκετ  τον οποίο  ο  ποιητής  θαυμάζει .Σε άλλα υπάρχει  μία  σχεδόν τρυφερή , νοσταλγική  διάθεση  συνδυασμένη  με  μία  έντονη  τραγικότητα . Το  ποίημα "Χέρια  τυφλού"  ανήκει  στην  αδημοσίευτη προς  το παρόν   δεύτερη  συλλογή του  ποιητή "Οδός  γυμνού" .



Χέρια τυφλού

Κοίταξα  τα χέρια μου άνοιγαν δρόμους προς τον ίλιγγο
ύπουλες  ημέρες υποκρίνονταν  τη γραμμή της ζωής
Κάτι προσπαθεί ολοένα προσπαθεί
Δεν  έφευγε καμιά χειραψία παρά μόνο δίψα
στεγνά συναισθήματα κατρακυλούσαν
Κάτι προσπαθεί ολοένα  προσπαθεί
Ασφαλώς τα χέρια τούτα θ' ανήκουν σε άλλους  καιρούς
κάποτε που  γυρνούσαν σε μεγάλες τροχιές  τα φιλιά
με  το άνοιγμα  του παραθυριού και της μέντας
Κάτι προσπαθεί ολοένα  προσπαθεί
Όταν το  σώμα  μιλούσε  σώμα
κι ας  μην έβρισκε στήθος μήτε ρώγα μήτε  τοσηδά συγκίνηση
Κάτι προσπαθεί ολοένα προσπαθεί
αλλά παντού ο νόμος της  αυριανής στιγμής

Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2012

Μιχάλης Παπαντωνόπουλος ΑΣΜΑ 4

Ο Μιχάλης Παπαντωνόπουλος είναι Έλληνας  ποιητής  και μεταφραστής . Γεννήθηκε το 1980 στο Μεταξουργείο. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία. Έχει εργαστεί ως διορθωτής, επιμελητής εκδόσεων, βιβλιοπώλης και κειμενογράφος. Εξέδωσε τα ποιητικά βιβλία Πλάσματα της νύχτας (Δωδώνη, 2001), Δ (Ερατώ, 2006), Συμεών Βάλας (Μελάνι, 2010) και Οι Δώδεκα (Αιγαίον/Κουκκίδα, 2011).Έχει μεταφράσει έργα των  Γκέοργκ  Τρακλ , Ράινερ  Μαρία  Ρίλκε ,Όσκαρ  Ουάιλντ  , Ουίλιαμ Μπάτλερ  Γέιτς, Νοβάλις κ.ά.Συνεργάζεται με το ένθετο «Αναγνώσεις» της εφημερίδας «Η Αυγή» και με την κυπριακή εφημερίδα «Ο Φιλελεύθερος».

[ΑΣΜΑ  4]

Αποβραδίς  έπαιρνε   πυρετός
έκαιγε πυρετός
λευκά τα μάτια σου
κι ένα κομμάτι στόμα
ανέπνεε ως το αίμα τα δόντια.
[Κι ακόμη : το  χέρι
να σέρνει   όση του δύναμη , να ψαύει
ό,τι του ξύλου έκταση
κι επιστροφή την ίδια κίνηση  τη μία να υποφέρει]
Κι ήταν το σώμα  σου παιδί :
πέτρα που ξέχωσε με νύχια η βροχή
και ρίζα ερπετό την σκέπει - χώμα σιωπή 
σκεφτόμουν και τους δρόμους
που σκάβει το σκουλήκι μες στον άνθρωπο


Πόρης Καλαντζής Φαρέτρες στο κενό

Ο  Πόρης  Καλαντζής  είναι  φοιτητής από την Κύπρο . Σπουδάζει  Πολιτικός  μηχανικός  στο  Εθνικό  Μετσόβιο  Πολυτεχνείο .Γεννήθηκε  στην  Αγγλία  όπου και πέρασε  τα  παιδικά  του  χρόνια .Ταξιδεύει  συχνά  στο  εξωτερικό και παρακολουθεί τις  νέες  τάσεις  στο  χώρο  της  τέχνης  και ειδικά της  ποίησης . Αγαπημένοι του  ποιητές  είναι : ο Ντίνος  Χριστιανόπουλος , ο Τάσος  Λειβαδίτης  και  η  Κατερίνα  Αγγελάκη Ρουκ .Η  ποίησή του  έχει   υπαρξιακές  αποχρώσεις .Πρωταγωνιστεί  ένα  εγώ  απεγνωσμένο , γεμάτο  από φοβίες  και  ανασφάλειες ,ενώ   συχνά  η  εξομολόγηση  εκτρέπεται   στο ύφος  μιας  ικεσίας  , όπως  στο ποίημα  που  ακολουθεί :


Φαρέτρες στο κενό

Προδώθηκα / κι όμως ήξερα /τα δάχτυλα μένουν /κάποιες  τάξεις  σπόρων μου  ανήκουν /να βάζω βέλη να βγάζω βέλη / και ποτέ ο στόχος στα χέρια μου /προς κάθε κατεύθυνση /αποδημητικά λεπτά της ώρας /όλα φεύγουν /όταν ο τόπος σωπαίνει /και τα ρολόγια απεργούν /δικάστε με αν πρέπει /το γνωρίζω μιλάω κενό


Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2012

Μαρίνα Αγαλματίδου Απόψε

Η Μαρίνα  Αγαλματίδου    σπούδασε  αρχιτεκτονική  στο  Παρίσι όπου και διαμένει  πλέον μόνιμα . Η Ελλάδα  ωστόσο  είναι ο μεγάλος έρωτας  της  ζωής  της  και την  επισκέπτεται  πολύ συχνά . Έχει εκδόσει  ποιήματά  της  στο γαλλικό λογοτεχνικό περιοδικό "La mer"  .Γράφει  και στα  γαλλικά .Η ποίησή  της είναι  κατά  κανόνα  ολιγόστιχη  και  πυκνή  σε  νοήματα , το λεξιλόγιό της καθημερινό , οι  εικόνες  γρήγορα  εναλλασσόμενες  και πολλές  φορές  χωρίς συνοχή , το  ύφος  πικρό και  ελαφρά  ειρωνικό . Δημοσιεύω το  ποίημα "απόψε"


απόψε

απόψε
παίζω στα χαρτιά σκοτάδι
ρίχνω βαλέ  τους φόβους μου
τα παίζω όλα
αρχίζεις  τις ανησυχίες :
να μετρήσω τα  λάθη μου
να λιγοστέψω τις αταξίες
να ξεφλουδίσω
κάτι παλιομοδίτικα λυπάμαι-
εν τέλει  σε  λυπάμαι
και  βγάζω απ΄το μανίκι
τον κρυμμένο πόθο
για να σ'αφήσω
πάλι να κερδίσεις



Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2012

ΙΟΥΛΙΤΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ Σπίτι πόσων αστέρων

                                  
Η Ιουλίτα Ηλιοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1966.  Είναι  ποιήτρια  και    δοκιμιογράφος. Ολοκλήρωσε   τις  σπουδές  της   στη  Βυζαντινή και Νεοελληνική Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών , ενώ παράλληλα  ακολούθησε  και   θεατρικές  σπουδές   στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Εκτός  από το ποιητικό  της  έργο  , γράφει δοκίμια, επιμελείται εκδόσεις βιβλίων, ενώ συνεργάζεται με την Ορχήστρα των Χρωμάτων στη δημιουργία προγραμμάτων λόγου και μουσικής. Υπήρξε  σύντροφος  του  Οδυσσέα  Ελύτη .Η  ποίησή  της   έχει ένα   τρυφερό και  λυρικό χρώμα  , και   ξαφνιάζει  με  τη βαθύτερη  μουσικότητά  της .Παραθέτω   το  ποίημα  ΣΠΙΤΙ   ΠΟΣΩΝ  ΑΣΤΕΡΩΝ  .Έχει  δημοσιεύσει  τα  έργα : 

  • Καλούς ενιαυτούς Μάρκο
  • Δίγαμμα
  • Ευχήν Οδυσσεί
  • Από το ένα στο δύο
  • 11 τόποι για 1 καλοκαίρι
  • Τι ζητάει ο Ζήνων
  • Η κούκλα



ΣΠΙΤΙ ΠΟΣΩΝ ΑΣΤΕΡΩΝ η νύχτα; Με μια σχεδία που καρφώθηκε στο δέντρο της αυλής να ταξιδεύεις. Βαθυκύανα των ουρανών ρεύματα με το επίμονο τικ-τακ αόρατου, πλην χρόνου να καταμετρά: λάθη λάθη λάθη. Δασυνόμενες λέξεις και περισπωμένες, που απάτησες ξανά τον εαυτό σου. Με ξένο ένδυμα να κατοικείς στα ψέματα τα αληθινά όνειρά σου. Κι ύστερα να πέφτεις και να κτυπάς στο γόνατο, επτά ετών παιδί σ' ένα άξενο σχολείο. Γύρω όλοι θορυβούν. Δυό αγόρια παλεύουν. Eνας φωνάζει «Κυρία κυρία τρέχει αίμα, αίμα σας λέω!». Αυτή αδιάφορη συνεχίζει με κόκκινο μελάνι να διορθώνει: έροτας με ω μέγα. Μια ακόμα διάψευση! Να γραφτεί εκατό φορές, σημειώνει και κλείνει το τετράδιο. Το διάλειμμα σταματά. Η σχεδία εξακολουθεί να σε ταξιδεύει. Σ' αυτό το ωμέγα.


Κυριακή, 15 Ιουλίου 2012

ΤΟΛΗΣ ΜΑΡΑΓΚΟΣ Μεσαίωνες

Ο  Τόλης  Μαραγκός  γεννήθηκε  το 1988  στη Θεσσαλονίκη . Ζει μόνιμα  στην Ολλανδία και  επισκέπτεται  την Ελλάδα  τα  καλοκαίρια . Έχει  σπουδάσει   στην Ακαδημία  καλών τεχνών   του  Ρότερνταμ και  ασχολείται με την ποίηση  από τα  μαθητικά του  χρόνια . Το έργο του  ακολουθεί  τους δρόμους της  παραδοσιακής ποίησης , αλλά  εκεί υπάρχουν μικρές  ανατροπές  που προκαλούν το ενδιαφέρον του αναγνώστη . Το ποίημα  Μεσαίωνες  ανήκει  στην επικείμενη  συλλογή του ποιητή "ΑΛΗΣΤΟΥ  ΜΝΗΜΗΣ"



Μεσαίωνες

Ζω  σε μεσαίωνες  προσωπικούς
χωρίς  ελευθερία  στους  τοκετούς
παράγω  σκέψεις με αγκάθια
παράγω μόνο κατακάθια

Κάποτε  ανέλπιστα  καρφώνω
σε κάθε  τύψη ένα φόνο
σε κάθε ιερά  εξέταση
την ηδονή επέκταση


Σάββατο, 14 Ιουλίου 2012

ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΙΑΧΡΗΣ Ο σπορέας



O Kώστας Τσιαχρής είναι μία  καινούργια παρουσία στο χώρο των γραμμάτων .Είναι εκπαιδευτικός , φιλόλογος ,κριτικός της λογοτεχνίας και ποιητής . Γεννημένος στη Γερμανία , ζει μόνιμα στην Αθήνα . Αρθρογραφεί τακτικά στην ηλεκτρονική εφημερίδα www.Kavalacity.net ,ενώ κριτικές και ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί στην εξαιρετική λογοτεχνική ιστοσελίδα www.poiein.gr .Παράλληλα , διατηρεί το ιστολόγιο filologikesmaties.blogspot.com όπου παρουσιάζει δουλειές του . Προς το παρόν δεν έχει δημοσιεύσει κάτι σε έντυπη μορφή , αν και είναι μέσα στις προθέσεις του .Η ποίησή του είναι περιπετειώδης , νευρώδης , συχνά με έμμεσες πολιτικές αναφορές , άλλοτε βαθιά τραγική και υπαρξιακή . Οι εκφραστικοί τρόποι τολμηροί και ευφυείς . Δημοσιεύω ένα ποίημα του που μου έστειλε από τον κύκλο ποιημάτων του "ΑΙΜΟΠΕΤΑΛΙΑ" . Προσέξτε πως διαπλέκει μέσα στο ποίημα τον περίφημο πίνακα του Βαν Γκογκ "Ο σπορέας" και την παραβολή του καλού σποριά με τις υπαρξιακές του ανησυχίες .






 Ο σπορέας


Σπέρνω  προς  τα  έξω
μόνο  φύλλα και  κλαδιά
μόνο  αφορμές
να  μεγαλώσει  λίπασμα
Σπέρνω μυαλό
έξω απ’ τις σκέψεις
μουσική έξω απ’ τον  ήχο
πέρα  απ’ τα σύνορα 
πατρίδες
Έπειτα σπέρνω Αυλίδες
χωρίς θυσίες
και  Ιφιγένειες
αντωνυμίες  στη θέση  φίλων
Αυτός   Αυτή  Κανείς
Τέρατα  έξω από  το  μύθο
πλάι  στο  πρωινό  ντεπόν
(μισή φρίκη  πριν από το  γάλα
κι ύστερα ανά  πέντε  σκέψεις)
Σπέρνω  κι  ο  σπόρος  μου
έξω  από  τη  χούφτα
φτύνει  τον  ουρανό
                                    τον  ήλιο 
                                                      τα  χωράφια
πράσινα  του Βαν Γκογκ
σε   ανυπάκουες  γραμμές
Εγώ
κατά  προτίμηση
στο  ράμφος των  πουλιών


Τσιαχρής  Κώστας 

**************************************************


Ψιθυρίστε με 


Χωρίς  κραυγές
γλώσσα με γλώσσα
χωρίς βήμα  ψηλό
λέξη με λέξη
ας μην ακουστώ
ας  μην αρχίσουν
πυροβολισμοί
ας ξέρουμε
μόνο εσείς κι εγώ
ψιθυρίστε  με
γνωρίζουν οι νεκροί
γνωρίζουν οι πέτρες
γνωρίζουν οι σκόνες
εκεί  ανήκω
ανάστημα μιας λεπτομέρειας
χαμένης κάπου
κάποτε ή  ποτέ
σα  μήνυμα  σε λάθος πόρτα
εργάζεται ο καιρός
και  δίνει δύναμη
στο μεταξύ
χαλάει  τον ήλιο
τρέφεται από κάτι
στάχτες
αρμενίζει σε φιλόξενα
τοπία της πληγής
Ξέρει τη γλώσσα τους
βρυχάται  σιγουριά
Μην τον ακούτε
ψιθυρίστε με

Κώστας  Τσιαχρής





ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΜΠΑΡΔΑΜΑΣΚΟΥ Ρωγμές


Ραγιάς
Ραγίζει ρήγμα
μμμμ τι  ρίγος !
Θα τον προλάβουν
ραφές;
κάτι  ρωμαλέο;
Ραγίζει  ρήγμα
μεγάλο ρίσκο
Θα τον ξαπλώσουν
ριπές;
Ρε όχι
τα ρέστα μου
για  μια  ρωγμή του
να τον δω να
ραγίζει στα δυο

ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΜΑ

Σας  καλωσορίζω  στο  blog  NEWGREEKPOETRY . Ονομάζομαι  Τζίνος  [Κωνσταντίνος Λαμπίρης] . Γεννήθηκα  στη  Νέα  Υόρκη , στην οποία  ταξιδεύω συχνά . Δημιούργησα  έναν  χώρο  όπου  θα  φιλοξενούνται  νέοι   αλλά και  παλιοί δημιουργοί  από τον χώρο  της  ελληνικής  κυρίως  ποίησης , με τα  έργα  τους  αλλά και  με  τη  σκέψη  τους . Καλώ  λοιπόν  τους  νέους  δημιουργούς  αυτής  της  χώρας  να  μη διστάσουν  να  μου αποστείλουν   έργα  τους  προς  δημοσίευση  αλλά  και βιογραφικά  σημειώματα  ή και άλλα  κείμενά  τους  στο  e-mail   tzinoslam@gmail.com . Εδώ αρχίζει  μια  περιπέτεια . Ξεκινάμε  με  δύο  καινούργια  ποιήματα : ένα  της  Αναστασίας  Μπαρδαμάσκου  και  ένα  του  Κώστα  Τσιαχρή . Απολαύστε  τα και  έπεται  η συνέχεια