Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2015

Άντη Μαραγκίνη "Κουαρτέτο "







Ένα ακόμη θαυμάσιο ποίημα από τη συλλογή της Άντης Μαραγκίνη "Τα εμπειρικά" , το "Κουαρτέτο" αποτελεί μία υπαρξιακή εξομολόγηση , οργανωμένη με έναν ασυνήθιστο τρόπο σε τέσσερα σκέλη - αποτυπώσεις των διαθέσεων του ποιητικού υποκειμένου. Κάθε αποτύπωση ,εκτός της τελευταίας , έχει ως αφορμή μία λεπτομέρεια , ένα στιγμιότυπο στο οποίο το υποκείμενο επικεντρώνει το ενδιαφέρον του και ξεδιπλώνει μια εμπειρία καθοριστική για τη ζωή του . Στην τελευταία αποτύπωση , το ασήμαντο παραχωρεί τη θέση του σε εκείνο το στοιχείο που διαπερνά , σύμφωνα με την ποιητική ματιά της Μαραγκίνη , τη ζωή του ανθρώπου σε όλες τις φάσεις της , σε εκείνο που σκηνοθετεί κάθε στιγμή της καθημερινότητάς μας , και είναι ο θάνατος .

Κάθε     απόγευμα   μοιράζω    τον    εαυτό   μου   σε  τέσσερα   κομμάτια 
Το  πρώτο                 Το  δεύτερο              Τρίτο                   Τελευταίο
ένα  χρώμα                ένα ρούφηγμα          μια  ρυτίδα          η πρόβα 
στο  φλιτζάνι             της  μύτης                μεγαλώνει            για το θάνατο
του  καφέ                  σε μαντήλι                ολοένα                να μη ξεχνιόμαστε
τα χείλη                     που αγόρασα            σκάβει                που  κάθε  μέρα
που  έδωσα               στο  Κάιρο               απειλεί                 μας  σκηνοθετεί 
σε κείνον                   Μήνα  Ιούλη           με  σημαδεύει
το  ναύτη                   κι ο ιδρώτας           "παραδίδομαι"
μεσημέρι                   μύριζε                      φωνάζω
του  Απρίλη              βαριά
του ογδόντα              μπαχαρικά 
επτά 

Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2015

Τάσος Γραφόπουλος "Κατακτητής"




Ο Τάσος Γραφόπουλος γεννήθηκε στη Λάρισα το 1987. Ο πατέρας του είναι μουσικός και η μητέρα του γιατρός .Σπούδασε φιλολογία στη Φιλολογική Σχολή του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και συνέχισε έπειτα τις σπουδές του στην Ψυχολογία στην Αγγλία . Γράφει ποίηση από τα εφηβικά του χρόνια . Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί σε λογοτεχνικά περιοδικά .Η ποίησή του άμεση και φωτεινή ,ορμητική , πλούσια σε συναισθηματικές διαθέσεις , καταφέρνει να μιλήσει και στο μυαλό και στην ψυχή . Προτιμά το σύντομο ,σχεδόν μονολεκτικό στίχο , δίνοντας σε κάθε λέξη τον δικό της ρόλο .Από την άποψη της θεματολογίας , η ποίησή του στρέφεται συνήθως γύρω από τις ανθρώπινες σχέσεις , την ανάλυση των οποίων επιχειρεί με έναν έξυπνο και ασφαλώς ποιητικό τρόπο . Από την ποιητική συλλογή που ετοιμάζεται να εκδώσει , με τίτλο "Αφηγήσεις ενός αγάλματος" , σας παρουσιάζω το ποίημα "Κατακτητής"


Όσο  τα  χείλη
η γλώσσα
το σάλιο
συνωμοτούν
κι  έχεις
κάτι λειψό
στην έκφραση
μιαν   απορία
έρωτας
ή
απειλή 
θα κατακτώ
μία μία
τις  πόλεις
που έχτισες
τις  αποικίες  σου
επάνω στο  κορμί  μου

Τρίτη, 30 Ιουνίου 2015

Άντη Μαραγκίνη "Σκηνοθεσία"


                                                                          Από  την  ποιητική  συλλογή  "Τα  εμπειρικά"  


Θ' άφηνες  μόνο  ένα λουλούδι  στο πάτωμα
άδειο  το  πουκάμισο
θα  μύριζε  ακόμη  από τη  βραδινή  μας  πάλη 
μέρα   στα  μάτια  νύχτα  στο  κορμί
γεμάτο  το κρεβάτι  από  ανάσες 
θα  γυρνούσαν  σαν τις μοίρες  από  πάνω μας
κλώθοντας  μετρώντας  και κόβοντας 
Τα  σεντόνια  θα χτυπούσαν στον  καθρέφτη  κύματα 
Ψάρια κι αστερίες στον ιδρώτα μας  ακόμα
ίσως  ένα  μαύρο  υποβρύχιο 
ανεβαίνοντας   από  τα  βάθη  της  αγάπης 
θα  μας  κατασκόπευε 
κι  εμείς  θα  προσποιούμασταν 
πως  δε γνωρίζουμε 
 

Κυριακή, 28 Ιουνίου 2015

Ασημίνα Ξηρογιάννη 'Ένα ποίημα για τον Τάσο Λειβαδίτη"





H Ασημίνα Ξηρογιάννη είναι ποιήτρια και ηθοποιός . Γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα , όπου και πραγματοποίησε σπουδές στην κλασική φιλολογία και στη θεατρολογία . Έλαβε επίσης μαθήματα υποκριτικής στο "Θέατρο -Εργαστήριο".Η πρώτη της εμφάνιση στα γράμματα έγινε το 2009 με την ποιητική συλλογή "Η προφητεία του ανέμου" . Ακολούθησαν άλλες δύο ποιητικές συλλογές ["Πληγές" και "Εποχή μου είναι η ποίηση"] , η νουβέλα "Το Σώμα του Έγινε Σκιά" και η πρόσφατη δουλειά της "23 μέρες" , ένα πεζό έργο με ορισμένα ποιητικά μέρη . Χαμαιλεοντική μορφή στο χώρο της ποίησης , ελίσσεται ανάμεσα στο προσωπικό βίωμα και στην πολιτική διαμαρτυρία , και κατορθώνει με κάθε της έργο να παρουσιάζει ένα διαφορετικό πρόσωπο .Στην "Προφητεία του ανέμου" το πρώτο υλικό είναι ο έρωτας ,ο οποίος συνήθως δε βρίσκει ανταπόκριση ή ακυρώνεται ή μένει απλώς μέσα στη μνήμη της ως βιωμένη στιγμή που κατά το παρόν της συγγραφής αναζωπυρώνεται και φλογίζει τους στίχους . Το έπαθλο της απώλειας είναι ωστόσο πολύτιμο : η ποίηση ["Έχασα εσένα μα κέρδισα την ποίηση" , είναι το πρώτο μονόστιχο ποίημα με το οποίο μας καλωσορίζει στην ποιητική της πραγματικότητα ] .Υπάρχει σχεδόν παντού "ο άλλος" , ο "ερωμένος" , τον οποίο προσπαθεί να γητέψει με τους στίχους της ,μέσα στους οποίους περικλείει όλες τις αισθήσεις της κι όλα τα μέρη του σώματος [χείλια , χέρια , μάτια] . Και τι ωραίοι και ευρηματικά τολμηροί εκείνοι οι στίχοι " Θα σε ακουμπήσω....- γιατί παλιά δεν ήξερα - Που να βάλω τα χέρια , τα μάτια , την ανάσα] . Η   ποιήτρια   Άντη   Μαραγκίνη  γράφει   για  την  Ασημίνα  Ξηρογιάννη : " Το  θεατρικό  της  τάλαντο  τη  βοηθά   στο  να  πλάθει  μέσα   στα  ποιήματά  της  ,ιδίως της πρώτης  συλλογής   , αισθαντικά   τοπία  , μέσα  στα  οποία  περιπλανιούνται  οι  σκέψεις  και  οι  αναμνήσεις  της , με  έναν τρόπο  "δραματικό" . Σα  να  γράφει  μικρά  μονόπρακτα  , εγκλωβισμένα  στο  σχήμα  στίχων , για  να  μεταφέρει  ,με  εκφραστικά   γυμνό τρόπο, την εσωτερική  της  πάλη". Στη δεύτερη συλλογή της "Πληγές" , υπάρχει περισσότερο σκοτάδι παρά φως .Το δηλώνει άλλωστε και ο τίτλος . Εδώ μιλάμε για τραύματα που χαράχτηκαν κι επιμένουν στο παρόν και στο μέλλον . Με λίγους στίχους αλλά περισσό πάθος , η ποιήτρια συνομιλεί με το θηρίο που όλοι κρύβουμε στα έγκατα της πληγωμένης συνείδησής μας . Η ίδια μιλώντας για τα ποιήματά της γράφει : "Λιτά,ολιγόστιχα ποιήματα,συχνά επιγράμματα .Το ρήμα κυριαρχεί,το επίθετο σχεδόν ολοσχερώς απουσιάζει.Απουσιάζουν και τα περιττά ''στολίδια'',καθώς και κάθε είδους βερμπαλισμός.". Το τρίτο της έργο αποκλίνει θεματικά από τα προηγούμενα . Εδώ αναρωτιέται για το νόημα της Ποίησης μέσα σε μια ταραγμένη ,όπως η σημερινή , εποχή για τη χώρα μας . Υπάρχουν πολλές επικαιρικές αναφορές σε όσα έχουν συμβεί κατά το τελευταίο χρονικό διάστημα και η ποιήτρια εκφράζει την αγωνία της , την αποστροφή της , το θυμό της .Στο δε δίλημμα "ποίηση ή δράση για την ανατροπή της αρρωστημένης κατάστασης" , απαντά με μία σύνθεση : η ποίηση μπορεί να τεθεί στην υπηρεσία της κοινωνικής αναδιοργάνωσης .Μπορεί να γίνει μοχλός κίνησης των πραγμάτων και των ανθρώπινων ψυχών . Στα ποιήματα αυτής της συλλογής η ποιήτρια φαίνεται να συναντιέται νοερά με τον Τάσο Λειβαδίτη και να μεταλαμβάνει τη φιλοσοφία της ποιητικής του : γραφή προσγειωμένη στα μικρά καθημερινά στιγμιότυπα ,που όμως καθρεφτίζουν την εικόνα του μεγάλου "είναι" . Ο κριτικός και ποιητής Κώστας Τσιαχρής γράφει για τη συλλογή αυτή : " Ποίηση επικίνδυνη [όπως κι η ίδια εύχεται να μπορεί να γράφει ] ,που κοιτάζει κατάματα τον καθημερινό εφιάλτη της μνημονιακής Ελλάδας και αναδιατάσσει το στίγμα της .Ποίηση που απομακρύνεται -ίσως προσωρινά - από τις φεγγαρόλουστες αναπολήσεις και τις μαχαιριές της αγάπης ,κι επικεντρώνει τα νοήματά της στο ορατό , σ'αυτό που συναντά κανείς ανοίγοντας την πόρτα του σπιτιού του .Ποίηση , τέλος , που αναρωτιέται για τη σκοπιμότητα της δικής της ύπαρξης και που επιμένει να διδάσκει στον αναγνώστη και το μέσα στην καθημερινή τύρβη αόρατο " .  Σας παραθέτω το ποίημα "Ένα ποίημα για τον Τάσο Λειβαδίτη"

Παίρνεις   το  ταμπούρλο  σου
και  τραγουδάς  στους  δρόμους 
κι  εκείνος   σ' ακούει  από  ψηλά.
Έχεις  πάντα   κοντά  σου  μολύβι  και  κόλλα  λευκή ,
αντίδοτα  στη  φθορά  και  στη νοσταλγία.
Έχεις  πάντα  στο  μαξιλάρι  σου
ένα  "μικρό  βιβλίο  για  μεγάλα  όνειρα"
για  να  νανουρίζεσαι  τα  βράδια 
κι ελπίζεις  να γράψεις  μια  μέρα   ποίηση  αληθινή 
ποίηση  επικίνδυνη 
που  να  διαπερνά    το  σώμα  του   ανθρώπου 
να  είναι  πυροτέχνημα   για  το  μυαλό  του
και  να  τον βάζει  να  ζει  το αόρατο 
χωρίς  τύψη  
χωρίς  ενοχή .
Απλώς  να  ζει.

Σάββατο, 27 Ιουνίου 2015

Ανδρέας Καρακόκκινος "Κλεμμένο πορτοκάλι"





Ο Ανδρέας Καρακόκκινος κατάγεται από την Κύπρο . Γεννήθηκε στην κατεχόμενη σήμερα Μόρφου . Σήμερα ζει στη Θεσσαλονίκη ,όπου και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ . Στην πρώτη του ποιητική συλλογή "Πνοή της άνοιξης " ο ποιητής υμνούσε με μία μελαγχολική διάθεση τον έρωτα , αναζητούσε το αντίδοτο της ερωτικής απόγνωσης στην ποίηση και περιέγραφε με σχεδόν δοξαστικό τρόπο την άνοιξη . Πρόσφατα έφτασε στα χέρια μου και η δεύτερη συλλογή του "Λεμονανθοί στο πέλαγο" .Όταν την ολοκλήρωσα , σκέφτηκα : "τι όμορφη ποίηση" ! .Μέσα από τα ποιήματά του αναδεικνύεται μία βαθιά ευαισθησία κι ένας τρυφερός τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει τα πιο οδυνηρά βιώματα . Βιώματα που έχουν να κάνουν με τον τόπο καταγωγής του , την Κύπρο . Αναπολεί λοιπόν ο ποιητής τις μέρες της ομορφιάς ,όταν ο τόπος του δεν είχε ακόμη μοιραστεί στα δύο .Επισκέπτεται τις εγκαταλειμμένες αυλές , τα φαγωμένα από το χρόνο παράθυρα των σπιτιών , τους δρόμους ,τα λουλούδια που μεγαλώνουν μόνα τους , συγκινείται και μεταφέρει τη συγκίνησή τους σε κάθε ευαίσθητο άνθρωπο . Πράγματι αυτό που καταφέρνει ο ποιητής είναι να αγγίξει τον αναγνώστη του , να τον κάνει συμμέτοχο στη λεπτή του θλίψη και κρατήσει ζωντανή την ιστορική του μνήμη . Η κοινωνικοπολιτική χροιά είναι παρούσα , αλλά η διάχυσή της στα ποιήματα γίνεται με έναν διακριτικό τρόπο ,ικανό ωστόσο να οδηγήσει τη σκέψη του αναγνώστη στα δραματικά γεγονότα που σημάδεψαν την ιστορία του πολύπαθου νησιού . Η συλλογή αποτελείται από 24 ολιγόστιχα ποιήματα κι από μία μεγάλη ποιητική σύνθεση που οργανώνεται σε οκτώ επιμέρους αποσπάσματα . Ο δε λόγος του ποιητή είναι λιτός και συγκρατημένος αλλά ικανός να αποτυπώσει με ενάργεια τις σκέψεις και τα συναισθήματά του . Παραθέτω το ποίημα "Κλεμμένο πορτοκάλι"



Βάφαμε τις αυλές
με ανυπόμονες ματιές
μακραίναμε το χρόνο
ανάμεσα στις ανάσες
δυο βιβλίων ιστορίας
γνέθαμε τον έρωτα
στα μπλε τετράδια
εκεί που κρύβαμε τα μυστικά μας
και στο εξώφυλλο της καρδιάς
πλάθαμε με πηλό τα όνειρα
σε χρώμα κλεμμένου πορτοκαλιού
από τον κήπο δίπλα στο σχολείο


ύστερα ήρθε απρόσμενα
μια κόκκινη καταιγίδα φονική
τα έκλεψε όλα
και μας άφησε μονάχα
φλούδες αναμνήσεις

Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2015

Μελίνα Ζωγράφου "Ένα τσιγάρο δρόμος"


Η Μελίνα Ζωγράφου είναι μουσικός και ποιήτρια .Είναι απόφοιτος του τμήματος Μουσικών Σπουδών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης . Παίζει πιάνο και κιθάρα και διδάσκει σε ωδείο της πόλης .Ο πατέρας της έχει μικρασιατικές ρίζες , ενώ η μητέρα της είναι Ιταλίδα και ασχολείται με την κριτική της τέχνης . Η Μελίνα ταξιδεύει συχνά στο εξωτερικό και η ίδια περιγράφει τον εαυτό της ως έναν ανήσυχο και ανοιχτό σε καινούργιες προτάσεις άνθρωπο . Η ποίηση μπήκε στη ζωή της μετά από το θάνατο ενός αγαπημένου της προσώπου ,  ως ένας τρόπος αναπλήρωσης του συναισθηματικού κενού που αυτό το πρόσωπο άφησε στη ζωή της . Η πρώτη της ποιητική συλλογή "Ανακρίβειες" δεν έχει ακόμη δημοσιευθεί , καθώς η ποιήτρια βρίσκεται σε μία φάση αναζήτησης εκδότη . Υφολογικά τα ποιήματά της είναι λιτά και κατορθώνουν να διεγείρουν το ενδιαφέρον του αναγνώστη όχι με περίτεχνους εκφραστικούς τρόπους , αλλά με τις παράξενες ιστορίες που μεταφέρουν . Παρουσιάζω το ποίημα "Ένα τσιγάρο δρόμος" 

Καπνίζω
κι  η πόλη   τραβάει  τον καπνό στα  σωθικά  της  
και  μια  ζάλη  σηκώνει στα χέρια  της  τους  δρόμους
χάνουν  την  πορεία  τους   οι  οδηγοί
κι  οι  λάμψεις  από  τα  φανάρια ανακατεύονται
Μέσα  στο σάστισμα  
κανένας  νόμος 
Μέσα  στην  ταραχή 
ουδείς   κριτής 
Βγαίνω  απ' τα ρούχα  κι  από   τη  ζωή  μου
περαστικοί  γυρνούν με φόβο  το κεφάλι
βγάζω  μπροστά  ένα  σκήνωμα 
και  περπατάω 


Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2015

Νικηφόρος Λάβδας "19 ετών και με το σώμα μου έτοιμο"




Ο Νικηφόρος Λάβδας είναι μόλις 21 ετών και σπουδάζει στη σχολή Αρχιτεκτονικής του πανεπιστημίου McGill του Μόντρεαλ.Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κηφισιά .Παράλληλα με τις σπουδές του ασχολείται και με την κλασική μουσική . Παίζει πιάνο και βιολί , και λατρεύει τον Μπετόβεν και τον Στράους . Η πρώτη του ποιητική συλλογή θα είναι έτοιμη στα τέλη του 2015 και θα περιλαμβάνει 30 ολιγόστιχα ποιήματα ,στα οποία αναδεικνύεται ο παρθενικός τρόπος με τον οποίο βιώνει τα θαύματα του ανθρώπινου σώματος ο άνθρωπος της εφηβικής ηλικίας . Ο ποιητής αφήνει πίσω του τις αναστολές , μιλάει ανοιχτά αλλά πάντοτε ποιητικά ,ξεγυμνώνει την υποκρισία και μας καλεί να δούμε την ποίηση ως μία πράξη επανασύνδεσης του σώματος με την αλήθεια του .Το ποίημα που ακολουθεί είναι ενδεικτικό των προθέσεων και των διαθέσεών του : ο αφηγητής δηλώνει ξεκάθαρα την ταυτότητά του "νεαρός εγώ με μια καρδιά αδίστακτη" , σα να θέλει να μας προειδοποιήσει ότι είναι έτοιμος [αυτό υπαινίσσεται και ο τίτλος ] να παραδοθεί στις πρωτόγνωρες ηδονές .


Χάνομαι  στα  πονηρά   δρομάκια  
νεαρός   εγώ  με  μια καρδιά   αδίστακτη 
και  μ' ένα  κύμα 
που  παλεύει  ν' ανοίξει  
το φερμουάρ  του  παντελονιού  μου 

Σαν το  έντομο   ζαλίζομαι
τα  φώτα  με τυφλώνουν
γυροφέρνω  τα  κακόγουστα  μπαράκια 
και  παιδεύω το  κορμί  μου 
ν'απαντήσει  στις αχόρταγες  ματιές 

Μπαίνω  σε  υπόγεια  μαγαζάκια 
καταπίνει  τη  λαχτάρα  μου  η γη 
με  γυρεύει  ο   Άδης  των μπορντέλων 
να  καρπίσω  με  το  νεαρό  μου  σπέρμα 
κάτι  πεθαμένα      σώματα  

Κυριακή, 21 Ιουνίου 2015

Ευρυδίκη Μαρκάτου "Τέλος καλοκαιριού'



Η Ευρυδίκη Μαρκάτου κατάγεται από την Κεφαλλονιά αλλά γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ηράκλειο της Κρήτης . Σπούδασε Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Manchester και συνέχισε τις σπουδές της στις ΗΠΑ . Μιλάει Αγγλικά , Γερμανικά και Ιταλικά . Η σχέση της με την ποίηση ξεκίνησε το 2013 ,όταν δημοσίευσε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο "Το βάραθρο" . Η ποίησή της δονείται από έναν αυθεντικό ερωτικό παλμό . Υπάρχει πάντοτε το άλλο πρόσωπο , συνήθως ο αποδέκτης της επιθυμίας , ο οποίος εξιδανικεύεται και παρουσιάζεται μέσα σε ένα λυρικό πλαίσιο. Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο οι αισθησιακές εικόνες και τα επίθετα μεταδίδουν ηχηρά τη συγκινησιακή φόρτιση της αφηγηματικής φωνής . Δημοσιεύω το ποίημα "Τέλος καλοκαιριού" .


Μείναμε  ώρες  να κοιτάζουμε  τον  ελαιώνα
βράδυ  Σεπτεμβρίου  και το φεγγάρι   έκαιγε   βαθιά
έβγαζαν    τα   μαλλιά   μας  ασημένιες  στάχτες 
και  λίγο  λίγο ένιωθες  θα  ξεπηδήσει  από  μέσα  τους
κάποιος  θεός
Μου  άπλωσες  στα  κληματόφυλλα το  παρελθόν  σου
φανέρωσες   χρυσάφι  από  τη  μέσα  σου  μεριά
το   άγγιξα  κι  αστράψανε  τα  χέρια  μου
τα  σήκωσα   μέσα  στη  νύχτα
κι  ήρθε  μεσημέρι
ήρθε  η  αλήθεια   να  τρομάξει  τα   σημεία
που  ως  τώρα  έμεναν  στα  μάτια  σου  κρυφά  




Σάββατο, 9 Μαΐου 2015

Μάρκος Ζυγομαλάς "Επ' ώμου"



Η σουρεαλιστική γραφή του Μάρκου Ζυγομαλά έχει μια πανέμορφη αγριότητα .Εμπεριέχει ταυτόχρονα λυρικά , δραματικά  και  τολμηρά  στοιχεία . Στα ποιήματά του εμφανίζονται με μεγάλη πυκνότητα σύνθετα επίθετα , σημεία στίξης , σύμβολα , αριθμοί , εικονίδια .Όλα τα παραπάνω λειτουργούν ως ένα εξωκειμενικό πλαίσιο που συνυπάρχει με τις λέξεις και είτε τις τονίζει είτε τις υπονομεύει σημασιολογικά . Ο ποιητής γεννήθηκε στη Ρόδο αλλά μεγάλωσε στην Αθήνα ,όπου εργάζεται ως δικηγόρος . Το ποίημα "επ' ώμου" είναι χαρακτηριστικό της γραφής του


Καταπίνω  τη σιωπή  μου
                                         μια  σιωπή βροντερή
                 Καρκινοπόδαρα  σύννεφα ζευγαρώνουν
                       στις   εκβολές  του  ορίζοντα
Αρμέγω τα  μάτια μου
να χύσω  στη  λεύκα
το   θαλασσόγευστο  δ ά κ ρ υ
.....αποχαιρετώ τον  ανάπηρο φίλο μου
                      ένα  χταπόδι  με  οχτώ δ-ε-κ-α-ν-ί-κ-ι-α
Πέφτω  στο   συρματόπλεγμα  με τα φορέματα
                         του  ΑΔΑΜ
και  λέω
δεν υπάρχω   σήμερα
            Μια   μέρα  με  μαζεύει  από το πάτωμα
                           με χώνει
                       -βιαστικά-   στην  τσέπη  της
Ως πότε  στο  όνομα  του  ονείρου
θα  κό/βουμε
ανθρώπους   στα   2 ;
Από  δω  το διάφανο  νερό  _________________από  κει σκατά
παραπέρα   ο  στοματικός  Έρως
 

Πέμπτη, 30 Απριλίου 2015

Μαρία Πελάγη "Περιήγηση στο δάσος"

Η Μαρία Πελάγη είναι φοιτήτρια .Σπουδάζει Οργάνωση και Διοίκηση Επιχειρήσεων , αλλά ταυτόχρονα βρίσκει χρόνο για να ασχολείται και με την αγαπημένη της ,όπως η ίδια εξομολογείται , συνήθεια , την ποίηση . Το μεγάλο της όνειρο είναι να δει τα ποιήματά της να δημοσιεύονται .Από έναν σημαντικό κύκλο ποιημάτων που μου έστειλε , διαφαίνεται η ωριμότητα της ποιητικής της φωνής παρά τα δεκαεννέα της χρόνια . Η ποίησή της έχει μία δραματική ερωτική αύρα , η οποία συμβαδίζει με εξαιρετικές υπαρξιακές αναφορές και με έναν λόγο στιβαρό αλλά πάντοτε συγκρατημένο . Θίγει το εφήμερο του έρωτα , την τραγική ένταση της σωματικής ηδονής , το φόβο της προσγείωσης μετά το ξεθύμασμα του πάθους , την κατάφαση στο δίλημμα "έρωτας ακόμη κι όταν η διάψευση είναι κάτι παραπάνω από βέβαιη;".Δημοσιεύω το ποίημα "Περιήγηση στο δάσος"




Η  μυρωδιά  των δέντρων απόγευμα στο  δάσος  
πευκοβελόνες  πάνω  στο  σακάκι  και στα μαλλιά 
το χώμα  βουλιάζει   στο  περπάτημα της κάμπιας 
ο  αέρας   βαραίνει  στο  πέταγμα  ενός  χελιδονιού
χόρτα  περικυκλώνουν   την  αγάπη  μας  
έχεις το  μαχαιράκι ; σε ρωτάω 
είναι  αγκάθια  κι  είναι  πόνος  πάνω στο δέρμα 
Όλο  αυτό  το   άγριο   θα μας  ξεκάνει 
Κάπου  πετάγονται   δυο  σαύρες 
μια  γραμμή   περαστική  στο   πράσινο
Δυο  μάτια  τρεμοπαίζουν σα  χαλασμένος  δίσκος  βινυλίου
Κυνηγημένη  εγώ  απ' την  τόλμη  μου
Κυνηγημένος  εσύ   απ' την  πλήξη  σου 
Βρεθήκαμε  στη  μέση  της  ζωής 
να   κινδυνεύουμε  απ'τις  άκρες 


Κυριακή, 26 Απριλίου 2015

Στέφανος Σταυρίδης "Θαλασσογραφία "




Ο Στέφανος Σταυρίδης κατάγεται από την Κύπρο και είναι μία εξαίρετη παρουσία στο χώρο των γραμμάτων της μεγαλονήσου . Γεννημένος στην πόλη της Λάρνακας, μετέβη στις ΗΠΑ όπου και ακολούθησε σπουδές ιταλικής λογοτεχνίας και πολιτισμού .Αργότερα έγινε κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος στη Βιβλιοθηκονομία. Εργάζεται στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Κύπρου στη Λευκωσία . Η ποίησή του συνήθως ολιγόστιχη αλλά μεστή από νοήματα και  ευφυής  .Ο λόγος του συναισθηματικά συγκρατημένος , λιτός σε εκφραστικά μέσα και επικεντρωμένος στο ουσιώδες .Τα ποιήματά του περιστρέφονται γύρω από τη σχέση του παραμορφωμένου με το πραγματικό κι αναδεικνύουν τη γοητεία που ασκεί στη ζωή μας το απρόβλεπτο .Εξελίσσονται συχνά ως μικρές παράξενες ιστορίες στις οποίες συμβαίνει μία ανατροπή και διαταράσσεται η λογική ακολουθία των πραγμάτων .Έχει δημοσιεύσει τρεις ποιητικές συλλογές : "Σύντομες πατρίδες" , "Κωνική πραγματικότητα" ,"Σιωπηλοί τραυματιοφορείς" . Δημοσιεύω το εξαιρετικό ποίημα "Θαλασσογραφία"


Κάθε  πρωί  που  ξυπνώ
βρίσκω μια μικρή λίμνη  στο  δωμάτιό  μου
πάντα  στο  ίδιο ακριβώς  σημείο.
μαζεύω  τα νερά 
-και κάθε φορά-
σηκώνοντας  το κεφάλι
βλέπω στον τοίχο   τη  θαλασσογραφία 

Θέλω να  ζήσω
μα θέλω να  πεθάνω
προτού  τελειώσει  το  νερό  στη ζωγραφιά 




Τρίτη, 14 Απριλίου 2015

Δημήτρης Γιαλαμάς " Παρά θιν' αλός"



Ο Δημήτρης Γιαλαμάς ,αν και πρωτοεμφανιζόμενος στα ποιητικά δρώμενα το 2014 με την ποιητική συλλογή του "Μισή ζωή - μισή τιμή" [εκδόσεις ARTplus] , έχει διανύσει μία μακρά πορεία ως καθηγητής ελληνικής φιλολογίας στη μέση εκπαίδευση . Έδρα του μία μεγαλoύπολη της Θεσσαλίας , η Λάρισα ,όπου ζει τα τελευταία χρόνια ,έχοντας πια συνταξιοδοτηθεί και έχοντας αφιερωθεί στην υπηρεσία της ποίησης . Ήρθα σε επαφή με το έργο του μέσω ενός φίλου του ποιητή και κριτικού , ο οποίος μου τον συνέστησε και με παρακίνησε να διαβάσω τα ποιήματά του . Ας δούμε λοιπόν μερικά πράγματα για την ποιητική του Δημήτρη Γιαλαμά . Κατ' αρχάς ,πρόκειται για μία γραφή ρεαλιστική ,με ζωηρό κοινωνικό και πολιτικό υπόβαθρο , βασισμένη σε εμπειρίες και σε εικόνες από τα όσα συνέβησαν και συμβαίνουν στην Ελλάδα μετά το 2009 . Ο ποιητής επηρεάζεται έντονα από την παρακμή της χώρας μας , οργίζεται με την αγοραπωλησία των αισθημάτων ,τάσσει τα ποιήματά του στην πρώτη γραμμή της διαμαρτυρίας και επιτίθεται με τα βέλη της ειρωνείας  κατά των υπευθύνων για την απανθρωποποίηση των θεσμών και της ζωής μας . Χρησιμοποιεί λόγο απλό , διανθισμένο με πολλές λέξεις από την καθημερινότητα αλλά και από την καθαρεύουσα . Η ποιήτρια Άντη Μαραγκίνη γράφει για τον Γιαλαμά " Συχνά η ποίησή του κραυγάζει , εξεγείρεται , ξεσπά . Αφήνει στην άκρη τους καθωσπρεπισμούς και τα κομψά σχήματα και μας καλεί να δούμε , να αφουγκραστούμε , να διαμαρτυρηθούμε .Ίσως βέβαια με μια δόση υπερβολής . Αλλά πάντοτε με γνήσια δύναμη ψυχής" . Πολλά επίσης από τα ποιήματά του έχουν τη μορφή στίχων που προορίζονται για μελοποίηση , και πιστεύω πως αυτό αποτελεί μία συνειδητή επιλογή του ποιητή , χωρίς φυσικά αυτή η επιλογή να στερεί από τα ποιήματα την καλλιτεχνική τους αξία . Έτσι, γίνεται χρήση της ομοιοκαταληξίας και του μέτρου , ενώ παράλληλα χρησιμοποιούνται παραδοσιακά στιχουργικά σχήματα ,όπως το σονέτο ή η μπαλάντα . Συνοψίζοντας , η ποίηση του Γιαλαμά είναι ηχηρή , συχνά ρητορική [χωρίς αυτό να μειώνει την αξία της ] , ειρωνική και έντονα συναισθηματική .Δημοσιεύω το ποίημα "Παρά θιν" αλός"

Παρά  θιν' αλός
κάπου  στο  Αιγαίο
σκάει  ο λαός
πλατσουρίζει   μες  στο  κύμα
αναδυόμενος  αφρός

Τι  κρίμα....
Παρά θιν' αλός
χάνεται ο  αλός
κόβεται  στο  νήμα
ή  όπως  λέμε
βαθυγάλανος  ουρανός
Τι κρίμα ...χωρίς  φως
χάλασε  ο καιρός
στης  ιστορίας  σου 
το  μνήμα

Σάββατο, 4 Απριλίου 2015

Μαρκέλλα Λυκούδη " Σε ακούμπησα"

Η Μαρκέλλα Λυκούδη είναι πεζογράφος και ποιήτρια .Ζει και εργάζεται στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου ,όπου και εκδίδει το περιοδικό "Κέλευθος" . Η ποίησή της είναι λυρική .Κρύβει μέσα της κάτι νοσταλγικό και γνώριμο . Περιέχει την Αλεξάνδρεια , τις γωνιές της , τις ελληνικές ανάσες ,τα αρώματα και τον έρωτα . Η ποιήτρια συχνά περιηγείται στο παρελθόν της , στα εφηβικά χρόνια , και ανασύρει αισθαντικές στιγμές που αποκτούν καθολικό χαρακτήρα , ακριβώς επειδή θυμίζουν στον καθένα δικά του βιώματα και ταξίδια .Μέσα σ' αυτό το κλίμα , η περιγραφή και η εξομολόγηση περιπλέκονται με έναν θαυμάσιο τρόπο , ο οποίος φέρνει εγγύτερα τον άνθρωπο με την πόλη του . Δημοσιεύω το ποίημα "Σε ακούμπησα"


Σε  ακούμπησα
ήταν  αργά  και  η  νύχτα  πέτρα
χτύπαγε  το τζάμι επίμονα
-Κάτι  θα μας  προσπεράσει , είπες
Δεν έχουμε το χρόνο να   ξοδέψουμε τις  λέξεις
και  θα  μας   δικάσουν οι  λέξεις
Για  ό,τι  μας  ανθίζει
και  για  ό,τι  μας  μικραίνει-
Κι  ο  δρόμος  μέχρι  το  Φάρο
σκόρπιζε  μπαχαρικά παντού
Μέσα  μου  πιπέρι  και   κύμινο
και  μια  καμήλα  που  ταξιδεύει  χωρίς  υπομονή
Σε  χάρτες  από  σκόνη
από    οργισμένο  ήλιο
Μα  εγώ  σε ακούμπησα
Έβαλα τον  ιδρώτα  σου  στην πιο  κρυφή μου επιθυμία
Δάγκωσα  τον  καρπό  να βρω μια  σταγόνα  ύψος
να  χάσω  το χτύπο  που   ξεγελάει  την καρδιά  μου
να  δώσω  στις  τύψεις δύναμη
Η  πόλη   ως  κάτω την προκυμαία θαμπή
ένα  κομμάτι  γυαλί  στα  λαικά  καφενεία
Πώς  βλέπεις  έξαφνα  μέσα  στη  ζάλη  του μεσημεριού
ένα  σμήνος  πουλιά  να  φέρνει  τον  ορίζοντα  μέσα  στη  χούφτα
Πώς  η  θαλασσινή   πνοή  ταράζει  το  φλογισμένο  μέτωπο
και  τα  παιδιά  ψάχνουν χαλίκια
ανάμεσα  στα  όνειρά  τους
και  το  βαπόρι   στα  μακρινά  κουνάει  με τέχνη 
τη  γραμμή  κάτω  απ' τα  μάτια  σου


Κυριακή, 29 Μαρτίου 2015

Τάκης Βαξεβάνογλου "Συνωμοσία"




Ο Τάκης Βαξεβάνογλου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1985. Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο της Σορβόνης . Σήμερα εργάζεται ως νομικός σύμβουλος σε πολυεθνική εταιρεία στη Γαλλία . Η ποίηση του Βαξεβάνογλου έχει πολλά στοιχεία από τον καθημερινό προφορικό λόγο . Ο ποιητής αφήνει στην άκρη τους καθωσπρεπισμούς και την περιττή ωραιολογία , και αποδομεί με φιλοσοφική διάθεση, χιούμορ και συχνά δηκτικό ύφος πολλές από τις συμβάσεις και τα πρέπει της επικρατούσας ηθικής και λογικής . Από τη συλλογή "Αποστάτης / Υπηρέτης" ,η οποία ετοιμάζεται προς δημοσίευση , σας μεταφέρω το ποίημα "Συνωμοσία" .

Συνωμοσία 


Ας  υποθέσουμε  ότι  η  γη  παύει  να  γυρίζει
ότι   σταματημένα  όλα  περιπαίζουν  τον  παππού  Ηράκλειτο
τα  πάντα  ρει- μάδια
Ε   αυτό  κι  αν είναι  μεγάλη  απάτη !
Ε  αυτό   κι αν  έβαλε  την  ανθρωπότητα  σ'  έναν  απάνθρωπο  τροχό
να  πρέπει  λέει  συνέχεια  να  κάνει  τεμενάδες  σε  λεπτά  και  δευτερόλεπτα
κι άλλες  τέτοιες   αθλιότητες  
Όμως  εδώ  τα  πάντα  γκρι
Σε   απίστευτες   μεριές   φωλιάζει  μέσα  μας  η  ακινησία  
κι  ας  κάνεις  πως   δεν  τη  γνωρίζεις  και  την  προσπερνάς
Θα  μάθεις να  βγάζεις  τοπίο   μέσα  από  κάθε  πέτρα
Θα  μάθεις  να κάνεις   ξανά το  ανάποδο  και  το  πληκτικό
Τα  πάντα  ,όπως  πάντα  , χρή
χρή  σιωπαν
Για   να   μιλήσει   ξανά  η  μιλιά
Για  να  πληγώσει  ξανά  ο  λόγος
Για  να  ορθωθεί  ξανά  το  πέος


Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2015

Αλεξάνδρα Ζαμπά "Κρασί χαράς"




H Αλεξάνδρα Ζαμπά είναι  μία   εξαιρετική  παρουσία   στο  χώρο  των γραμμάτων .Ποιήτρια και θεατρική συγγραφέας ,γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου από Ελληνίδα μητέρα και Κύπριο πατέρα .Έζησε στην Κύπρο μέχρι την αποφοίτησή της από τη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση . Στη συνέχεια μετέβη στην Ιταλία όπου σπούδασε στο Πανεπιστήμιο "La Sapienza" της Ρώμης . Από τότε ζει και εργάζεται στην Ιταλία . Έχει ασχοληθεί με την παραγωγή κινηματογραφικών και τηλεοπτικών εκπομπών .Είναι επίσης πρόεδρος του συλλόγου Κυπρίων Ιταλίας "ΝΗΜΑ" .Το "Αιωρείται το βλέμμα" είναι η πρώτη ποιητική της συλλογή , με ποιήματα που γράφτηκαν στα Ιταλικά από το 2002 ως το 2009 , και μεταφράστηκαν έπειτα στα Ελληνικά . Η ποίησή της ,πραγματικά ώριμη , είναι αισθαντική και ιμπρεσιονιστική , αισιόδοξη , γεμάτη από χρώματα και κινήσεις .Αποπνέει μία φωτεινή εικόνα της ζωής και της φύσης . Δημοσιεύω το ποίημα " Κρασί χαράς ".


Κρασί  χαράς 

υπάρχουν  αισθήματα   φίλε  μου
που  οχυρώνουν  το  βλέμμα
τρεμουλιάσματα   πυγολαμπίδων
χτυπούν  από   χαρά

Και  τα  βλέφαρα
πρόσεξες   μήπως  φίλε  μου
πως  μισοκλείνουν  μεθυσμένα
παραδίδονται  στο  κρασί   της   χαράς!


Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015

Κώστας Γερμανός "Εκεί έξω"



Τον Κώστα Γερμανό τον γνώρισα τυχαία σε μία ποιητική βραδιά στην περιοχή της Ακρόπολης . Κλειστός άνθρωπος , αινιγματικός . Σου έδινε την εντύπωση ότι είναι περαστικός από αυτή τη χώρα , από αυτή την πόλη , από αυτή τη ζωή . Δεν είπαμε πολλά . Μου έδωσε μόνο ένα τρισέλιδο με μερικά ποιήματα που ακόμη δεν έχει δημοσιεύσει . Μου είπε ακόμη ότι γεννήθηκε στην Αμερική πριν από 48 χρόνια κι ότι ήρθε στην Ελλάδα στη δεκαετία του 90 .Μου εξομολογήθηκε την αγάπη του για το Ρίτσο , για τον Έζρα Πάουντ , για τον Τάσο Λειβαδίτη και την Ελένη Βακαλό . Στα ποιήματά του διαφαίνεται μία λεπτή μελαγχολία , η οποία ωστόσο κρύβει πάντοτε μέσα της την ελπίδα .Η ποίησή του είναι πεζολογική , με μεγάλο κατά κανόνα στίχο , στον οποίο ξετυλίγεται μια σκέψη , ένα συναίσθημα ή ένα βίωμα . Δημοσιεύω το ποίημα "Εκεί έξω" , το οποίο μου άρεσε ιδιαίτερα .


Φοβόμαστε  τον  καιρό  με το λιπόθυμο   χρώμα  του
ιστορίες   γυρνάνε   σαν  τα  καράβια   σε  φαγωμένα  λιμάνια
απ' την  αρμύρα  σκληραίνουν  τα  λόγια  μας
Έχουν   τον  τόνο  μιας  στρόγγυλης  πέτρας
που  την  πετάγαμε  μικροί   στο  χάος
και  μας  την  επέστρεφε  μισοτελειωμένη
Ζητάμε  κάτι   να   γύρει  πάνω  στον  ώμο  μας
ίσως  την    απαλάμη  μιας  βροχής
ίσως  το  νέκταρ   ενός   λουλουδιού
Είναι   μισός  και  λιπόθυμος  ο  καιρός
Είναι  αγίνωτες   οι   μέρες   στο  καλεντάρι  μας
Θα   φύγουμε  με  το  πρώτο  κάρπισμα  μιας  άνοιξης
Εκεί  έξω  υπάρχει  χώμα   με  ρίζες  έτοιμες  να  μας  δεχτούν
Εκεί  έξω  ακόμη   η   δροσιά  ρέει απ' τα  φύλλα 

Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2015

Βασίλης Κογκίνης "Νιρβάνα"

O Βασίλης Κογκίνης γεννήθηκε το 1980 στην Άρτα . Η οικογένειά του , ωστόσο , μετακινήθηκε στην Αθήνα το 1984 ,οπότε ο Βασίλης μεγάλωσε σε ένα καθαρά αστικό περιβάλλον , το οποίο επέδρασε καταλυτικά στον τρόπο της γραφής του . Έχει ταξιδέψει σε πολλές χώρες της Ασίας και της Αφρικής ,όπου ήρθε σε επαφή με μία άλλη διάσταση της ζωής . Στην ποίησή του , όπως λέει ο ίδιος , αξιοποιεί τα διδάγματα της ποιητικής του Νίκου Καρούζου και προσπαθεί να εγκλείσει σε μία ανθρώπινη και γι' αυτό προσωρινή ποιητική διάσταση το μεταφυσικό φαινόμενο


Νιρβάνα

Υψώνεσαι   ως  τα  πέρατα ως  τη  στιγμή  της  άκρας  απουσίας
μυαλό   που τρέχεις   με  ταχύτητα   σεισμού
Αταραξίας  το  ανάγνωσμα 
Σιωπή  περικυκλώνει  τη  σιωπή
όταν   σημάδευα  με  το  πιστόλι  τις   αγίνωτες   σκέψεις  
μύριες  φωνές   χαμήλωναν   ως  το  σημείο  που  δεν  έχει   τίποτε  να  πεις  
βρεγμένη  η   λάμψη   στο   παράθυρο  που  έβρεχε 
δεν  έχει  υγρασία   δεν  έχει   ηλεκτρισμό   δεν  έχει  σκοτεινιά  δεν  έχει
σφηνώνονται   στα   μέρη   της  ευχής  τα  πάντα 
τελειώνουν  μάχες  με  το   ανερμήνευτο
σκαμμένο  χώμα   κάποτε  προμήνυες  τοκετούς 
τώρα   λεπτή   ευθυτενής   γραμμή  
δικάζει  με  το  μέτρο   των  Θεών   στιγμές   φθαρτές   

Σάββατο, 14 Μαρτίου 2015

Συμπαρουσίαση των ποιητικών συλλογών της Φροσούλας Κολοσιάτου και της Ευφροσύνης Μαντά Λαζάρου

Γράφει  η  Άντη  Μαραγκίνη






10-3-2015 . Τρίτη βράδυ στο Βιβλιοπωλείο «Γαβριηλίδης» στο κέντρο της Αθήνας .Συμπαρουσίαση των ποιητικών έργων της Φροσούλας Κολοσιάτου και της Ευφροσύνης Μαντά Λαζάρου , δύο αξιόλογων ποιητριών της Κύπρου . Παρακολουθώ από καιρό το έργο των δύο αυτών ποιητικών φωνών κι έτσι αποφάσισα να παρευρεθώ στην εκδήλωση. Ο χώρος του βιβλιοπωλείου , δύο βήματα από το σταθμό του Μετρό στο Μοναστηράκι , είναι ιδιαίτερα ελκυστικός , με το καφενείο του στο ισόγειο και με την αίθουσα των παρουσιάσεων στον πρώτο όροφο . Είχα παρευρεθεί και σε άλλες παρουσιάσεις στον ίδιο χώρο . Η ατμόσφαιρα εκείνο το βράδυ ήταν πολύ ζεστή , με την παρουσία των ποιητριών , αλλά και άλλων αξιόλογων ανθρώπων των γραμμάτων ,όπως ο Γιώργος Μοράρης , η [από τις αγαπημένες μου διηγηματογράφους ] Καίτη Βασιλάκου , η Αλεξάνδρα Ζαμπά και η Τίτσα Διαμαντοπούλου . Μετά από μία μισάωρη παραμονή στο καφενείο του Βιβλιοπωλείου ,όπου έγιναν οι πρώτες συστάσεις και οι ποιήτριες καλωσόρισαν τους προσκεκλημένους και υπέγραψαν τα βιβλία τους , ανεβήκαμε στον πρώτο όροφο , στην αίθουσα εκδηλώσεων . Και εδώ ο χώρος ήταν προσεγμένος και είχε μία καλλιτεχνική φινέτσα .Οι ομιλητές είχαν ήδη λάβει τις θέσεις τους . Την εκδήλωση χαιρέτησε ,αρχικά , ο εκδότης των δύο βιβλίων και ιδιοκτήτης του Βιβλιοπωλείου Σάμης Γαβριηλίδης . Στη συνέχεια ,η Μαρία Παναγίδου , μορφωτική ακόλουθος της Πρεσβείας της Κύπρου έκανε μία εισαγωγή στο έργο και των δύο ποιητριών , αναφερόμενη στη μεγάλη προσφορά τους στα νεοελληνικά γράμματα . Ακολούθησε ο Κώστας Τσιαχρής , φιλόλογος και κριτικός , ο οποίος μίλησε με έναν πολύ γοητευτικό τρόπο για το έργο «Σκοτεινή Συγκατοίκηση» της Φροσούλας Κολοσιάτου . Το κείμενό του ήταν άμεσο , εύστοχο και βαθειά ποιητικό . Μπόρεσε με μεγάλη ευστροφία , παρατηρητικότητα και λογοτεχνική αρτιότητα να διακρίνει τους βασικούς αρμούς της ποίησης της Κολοσιάτου και να μεταφέρει τη δική του συγκίνηση στο κοινό. Στη συνέχεια , η ποιήτρια Ασημίνα Ξηρογιάννη διάβασε αποσπάσματα από τη συλλογή της Φροσούλας Κολοσιάτου . Η φωνή της βραχνή και ζεστή , καθαρά θεατρική , άγγιξε τις χορδές όλων μας . Η άρθρωσή της ήταν καθαρή . Ήξερε πώς να χειριστεί τις παύσεις , που να τονίσει τις λέξεις , πως να μεταφέρει το συναίσθημα που βγάζουν τα ποιήματα .Τη σκυτάλη πήρε ο ποιητής Χρίστος Κρεμνιώτης ,ο οποίος αναφέρθηκε στη «ναρκοσυλλέκτρια» της Ευφροσύνης Μαντά Λαζάρου . Ο λόγος του διαφορετικός από εκείνον του προηγούμενου ομιλητή , αλλά εξίσου δραστικός . Προσέγγισε με φιλοσοφική διαύγεια και με επιστημονική ορολογία έναν τόσο δυνατό ποιητικό λόγο όσο αυτόν της Μαντά Λαζάρου και τόνισε τις Ελιοτικές αναφορές και την επική χροιά αυτής της ποίησης . Ικανότατος χρήστης του λόγου ,κατάφερε νομίζω να διαγράψει το γενικό περίγραμμα της λογοτεχνικής ταυτότητας της ποιήτριας . Το λόγο έπειτα πήρε η Αλεξάνδρα Ζαμπά ,ποιήτρια και θεατρική συγγραφέας . Επιχείρησε με τον αέρα της μεγάλης δασκάλας και με την ανθρωπιά του αληθινού καλλιτέχνη μία παράλληλη προσέγγιση της ποίησης των δύο ποιητριών ,επισημαίνοντας κοινούς θεματικούς και δομικούς άξονες .Ο λόγος της ήταν τεκμηριωμένος και ώριμος , και εντυπωσίασε με την εκφραστική του δύναμη . Στο τέλος της όμορφης αυτής βραδιάς διαβάστηκαν ποιήματα από την Ευφροσύνη Μαντά Λαζάρου και την Ασημίνα Ξηρογιάννη . Επρόκειτο για μία άρτια από καλλιτεχνική και φιλολογική άποψη βραδιά , η οποία μας έδωσε την ευκαιρία όχι μόνο να απολαύσουμε την ποίηση δύο σημαντικότατων λογοτεχνικών παρουσιών , αλλά και να γνωρίσουμε σπουδαίους νέους ανθρώπους της διανόησης ,όπως ο Χρίστος Κρεμνιώτης , η Ασημίνα Ξηρογιάννη και ο Κώστας Τσιαχρής . Αλλά πάνω απ΄όλα επιβεβαιώθηκε ότι ο Σάμης Γαβριηλίδης είναι ένας οξυδερκής εκδότης ,ο οποίος αναδεικνύει τους σωστούς ανθρώπους .









Άντη Μαραγκίνη ,ποιήτρια 





















Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2015

Αποστόλης Κροντήρης "Φυγή"

Ο Αποστόλης Κροντήρης γεννήθηκε στη Σάμο από γονείς γιατρούς . Έζησε για μεγάλο χρονικό διάστημα στη Ρωσία ,όπου και σπούδασε ιατρική ,ακολουθώντας τον επαγγελματικό δρόμο των γονιών του . Πήρε την ειδικότητα του καρδιολόγου και σήμερα εργάζεται στη Γερμανία . Η αγάπη του για την ιατρική συμβαδίζει με εκείνη για την ποίηση . Η ποίησή του διακρίνεται από το κουβεντιαστό και στοχαστικό της ύφος . Θυμίζει συνομιλία με έναν υποθετικό ακροατή ,στην οποία η ποιητική φωνή εξομολογείται με έναν αινιγματικό τρόπο προσωπικές ανησυχίες . Τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται είναι η μονοτονία , η αναζήτηση του ωραίου , ο φόβος της φθοράς . Από την ποιητική συλλογή "Επικίνδυνα μονοπάτια" ,την οποία ετοιμάζει , παρουσιάζουμε το ποίημα "Φυγή"



Ας  πούμε   ξεπεράσαμε  τη  λύπη
πήραν  ν' ανθίζουν  τα  λουλούδια   στους κήπους
βρήκαμε  ένα  άνοιγμα  στον  κύκλο
οι  κίτρινες  ημέρες   τάχα   έπεσαν   από   τα  κλωνάρια
και  τα  κλωνάρια   έμειναν  τουλάχιστον  γυμνά
χωρίς   φτιασίδια   και  χωρίς  υποσχέσεις
Ας  πούμε  ήρθαν  χρώματα   να  μας  καλωσορίσουν
γαλάζιο  κόλλησε   πάνω στα  χέρια  μας
λευκό  μας  απειλεί  πως  θα  εισβάλει
Ας  πούμε  έχουμε  απ' το  σώμα κι  απ' το  βάρος  μας
πολλά  να  θυμηθούμε
αλλά  μια  κίνηση  μας  διώχνει
άνεμος   μας   πετάει  στην άκρη
τα  παιδιά  μας  κυνηγούν   με το  χαμόγελο
Ας  πούμε  ξεχαστήκαμε  να  περιμένουμε  το  τέλος